همه تسبیح گویان ....

همه تسبیح گویانند و من غافل ....

چشمها را باز کنید و گوشها را شنوا. زمزمه ای در فضای سحرگاه می پیچد. سبحان الله... صدایی از آسمان و زمین و هر آنچه بین آنها است و آنچه که زیر زمین است می آید. سبحان الله.... چه اتفاقی افتاده است. مگر سحرگاهان بهترین زمان خواب شیرین نیست. نگاهی از پنجره اتاق به بیرون می اندازم. درختان جلوی خانه نجوا می کنند، خاک به جنبش در آمده است. مرغان هوا به فریاد آمده اند. ابرها از هیجان به رقص پرداخته اند. خدایا، مگر حادثه ای در پیش است. می خواهم فریاد بزنم و به همه این خبر را بدهم. اما کسی در این موقع صبح بیدار نیست. با دقت گوش فرا می دهم. صدای خاک را می شنوم: سبحان الله، سبحان الله، ... دقیق تر که گوش می دهم می بینم همه این ذکر را می گویند. الهی وجود تو در همه پدیده ها پیداست. پس وای به حال من اگر من نیز از آنان نباشم. یعنی کسی که امانت دار خدا و خلیفه خدا در زمین است از درختان و خاک و ... هم غافل تر است. وای بر من. خواستم فریاد بزنم و بگویم وای بر ما، بلند شوید. همه تسبیح گویانند. هر آنچه در زمین و آسمان است خدا را تسبیح می کنند. "سبح اسم ربک الاعلی". وای بر ما که روح خدا را در جسم کوچک خود زندانی کرده ایم. به خدا بلند شوید که ما عقب ماندیم. ملائک به دور عرش الهی می چرخند. بلند شوید که اگر دیر شود رانده شده درگاه الهی به خدا طعنه خواهد زد که آیا این است بشری که خلق کردی. وای بر ما... چرا این همه غافلیم. به خورشید بگویید طلوع نکند. بگذار ما هم بیاییم.